299 deelnemers die ondanks het weer veel lol hadden

De tweede editie van “ALS het licht uit gaat” 2017 was een succes. Alles kon je verwachten tijdens deze tocht en sommige dingen kun je niet voorkomen. Letterlijk door weer en wind startten 299 deelnemers een amusante rit. Niemand klaagde er over, dat er hier en daar een bordje iets de andere kant op stond door de harde wind. Het schuimbad bleef leeg omdat de brandweer het drukker had met andere calamiteiten. En voor sommigen waren de hindernissen misschien te glad door de modder. Net voor het einde kreeg je een borrel van “de dood van Pierlala” maar enkele hebben hem niet in de ogen kunnen kijken.
Toch kwam iedereen “van top tot teen onder de modder” met een vette lach de trap op van de atletiekbaan om de welverdiende hamburger te scoren en nog een biertje te drinken. Een avond waar sport, plezier en ook aandacht voor de strijd tegen ALS een hele mooie combinatie is geweest.
Bedankt voor jullie komst, en kijk voor alle foto's die er gemaakt zijn op de site van Connie Sinteur, daar sponsor je ons nog steeds mee. Foto’s van 2017 zijn tot 22 oktober 2018 te bestellen.

De organisatie

ALS2017 2

 

ALS2017 4

ALS2017 1

ALS2017 3

…Normaal ga ik fietsen wat voor weer het ook is, als ik met mijn fietsmaten heb afgesproken. Deze zaterdag moest ik toch even over mijn helm strijken vóórdat ik mijn fiets uit de garage haalde. Op weg naar mijn opslag van motoren en ATB fietsen, waaide de bamboe in mijn tuin, zowat in een hoek van 90 graden tegen mijn gezicht . Dat was nog niet het ergste:  deze dag was ik al vanaf  17.00 uur ‘s middags zeiknat geregend.
Om 18.00 uur was afgesproken op de vaste plaats - 't Frietkot - waar we normaal elkaar zondags s’ morgens treffen. Nu rook de je de frietlucht ook,  maar ik had goed gegeten. Mijn maat stond al te wachten en voor dat we wegfietsten riep hij nog. “ALS we nu eens alleen die gratis hamburger gaan halen en die bagger in het bos laten voor wat het is?” Ik ken mijn maat goed; wanneer hij eenmaal in het bos is, weet hij niet meer van ophouden.
“Niet zeuren: het is voor het goede doel!“ En we trapten het stuk tegen de wind in naar de startplaats. We hadden vooringeschreven, maar daar hadden we niet heel veel profijt van! De lange rij bij de inschrijftafel gaf wel aan dat we niet de enigen waren die op deze avondtocht afkwamen. Om 19.30 uur starten werd iets later, maar dat kwam omdat er een ALS patiënt een woordje deed (waar ik niets van gehoord heb. De wind waaide mijn helm er zowat af).
De tocht was meer dan verassend. De opbouwers van deze tocht hadden er veel werk van gemaakt. Modder en nog eens modder zorgde ervoor dat het tempo echt wel heel wat lager lag dan ik gewend ben van ons. Hier en daar even een pijltje gemist, en waar ik allemaal geweest ben kan ik eigenlijk niet eens zeggen. De waterzuivering heb ik herkend. We zijn ergens over een brug gekomen waar kinderen ons aan het schrikken probeerden te maken. Voor mijn gevoel zijn we twee kilometer langs een hek gereden waar de hoogspanningskabels knetterden. Over het terrein van een padvindersclub die er een heel leuk pretpark van gemaakt hadden.
En daar herkende ik wel weer de IJzeren Man, waar de organisatie een compleet festival park maakte inclusief muziek en licht. Een of andere verklede malloot bood me een borrel aan en zoals ik altijd zeg: “Van fietsen krijg je dorst”, nam ik er twee. Terug op de atletiekbaan heb ik nog niet de helft van de hindernissen genomen: moe en drijfnat wilde ik niet mijn nek breken over de mooie obstakels die ik anders misschien wel twee keer zou hebben genomen. Nu was alles spekglad van alle modder. Het muzikale onthaal was prima, beter dan de wachtrij bij het afspuiten van de fietsten. Sommige dingen zijn dan ineens niet meer belangrijk. De hamburger lokte - daar dacht ik trouwens al vanaf ‘ons’ frietkot aan - die, in combinatie met een heerlijke trappist, de beloning zou zijn. Deze keer geen afsluiting van een schuimbad door de brandweer (!), hoewel we wel door een lege, aangelegde badkuip reden. Jammer, vorig jaar was dat een geweldig fotomoment.

Mijn maat is de volgende dag wel Scherpenheuvel Hapert gaan rijden. Ik had genoeg gehad aan de nattigheid in Eindhoven. Om 5 uur ’s morgens vroeg  er weer uit om 100 km door de stromende regen te rijden was me te veel. Voor mij ‘ging het licht uit’ om middernacht en ik heb die zondagochtend heerlijk ontbeten met mijn vrouw en kinderen.
Tot volgend jaar organisatie en bedankt!
Adriaan van Beers

Door verplaatste pijlen hebben maar slechts enkele deelnemers deze mensen horen spelen vandaar nu nog even dit filmpje. Het klonk zeker erg mooi, maar helaas weinig publiek.